Henüz kendimle tanışmamışken

Memnun oldum varlığına.

-Ki varlığın kendimi bağışladığım bir limandır.

Ve bilirsin ki;

Deniz çekilse de

Liman bâkidir.

En sevdiğin kitabın arasında

Kıyamadığın bir ayraç olarak

Sakla beni.

Kumdan, kusurdan inşa edilmiş büstümü

Şefkatli bir rüzgârın devirdi,

Görüyorsun ki, sevdiğin yüzüm bâki.

“Olmamak” bu manzaraya yakışır bir türkü değil,

Bilirsin ki;

Sen şimdi kapıdan kovsan da

Bacanın yeri

Ezberim.