Benim adım ‘ Hüzün’
Hüznü yaşayan değil, hüzne ram olan..
Benim adım Elif..
İçinde sarmaşıkları haiz olan, yine de dimdik duran..
Gökyüzünü kıskandıracak yağmurlar çiseliyor gözlerimde..
Dökülen yaşlarda ise pişmanlıklarım beliriyor.
Karanlık çökünce de kurşunlar saçıyorum kendime !
Kimim ben ?
Öfke mi , Hüzün mü ?
Acılarımı karanlıkta mı yaşarım, karanlığa mı saklarım ??
Bunu bilmem ama umutlarımı hep yastık altı yaparım..
Bir gün uçurtmalar benim için uçsun diye,
Acılarım dinsin, sevdiklerimin bahçesi hep yeşil kalsın diye ..
Kendi bahçemde hep sonbaharı yaşadım ben..
Hüznüm  bir gün son bulsun diye..
Sessizce dinlerdim hep şarkıları, türküleri, şiirleri..
Sessizce kurardım hayallerimi ; dile getirmeden, içime atarak..
Ama artık şarkılara ses verme vakti, açtım şarkılarımın sesini..
Onlar bana beni anlattı, bense kağıtlara benliğimi..
Sonra duymaz oldum.. Yalanları..
Sonra kör oldum.. Görmez oldum yapılanları..
Kin adına ne varsa yok oldum..
ÖFKEYDİ BENİM ADIM, SUSTUM HÜZÜN OLDUM..
Benim adım hüzün..
Benim adım Maye..