in

Bilemiyorum

Ne kadar koşsam da yetişemiyorum bu şeye. Sabah akşam okuyorum, makaleler ile kitaplar arasında kayboluyorum. Bulamıyorum, bulunamıyorum. Her günün sonunda bir santim bile ilerlememiş oluyorum. Ne kadar okusam, bir o kadar okumam gerekiyor. Bilemiyorum. Ne kadar koşsam da yetişemiyorum.

Yetişemiyorum, uzadıkça uzuyorum içimde. Tutmak istediğim bu şey her neyse, onu bir türlü kavrayamıyorum. Yetemiyorum, yetinemiyorum bu kadarıyla. Bu o kadar acı ki. Bilemiyorum. Belki de bırakmam gerek. Çünkü ne kadar koşsam da yetişemiyorum.

Sinirlerim geriliyor, bir türlü sakinleşemiyorum. Gün geçtikçe daha da aksileşiyorum, hoyrat oluyorum. İnsanları anlıyorum, fakat katlanamıyorum. Ben katlanamayınca, bazı kalıplara sığamıyorum. Bilemiyorum. Belki çok yanlış bir yerden bakıyorum. Baksana, ne kadar koşsam da yetişemiyorum.

Korkuyorum, öyle böyle bir korku değil bu. Bunu sahiplenmek istemiyorum. Gördüğüm, sezdiğim ve ne kadar koşsam da yetişemediğim bu şey… Bilemiyorum. Belki burada bırakmam gerek. Sadece koşsam, -koşuyorum da- yine de yetişemiyorum.

İnsanlar geliyor ve gidiyorlar. Bu hareketliliği takip edemiyorum. Ben ne kadar dağınıksam onlar bir bütünlük buluyorlar. Onlar beni parçalarken bir bütün oluyor, bir kişi haline geliyorlar. Bu tarafta durdukça, onları anlıyorum. Anlaşılmak onlara yetmiyor. Oysa ben, bunun için çırpınıyorum. Bilemiyorum. Kim, ne kadar koştu? Ben, ne kadar koşsam da yetişemiyorum.

Bu hiçliğin içinde susuyorum. Bunun anlamlı olması mı gerekiyor? Bilmiyorum. Susuyorum konuşmamı istiyorlar fakat ben istemiyorum. Buraya, tam şu ana yakışacak bir anlam bulamıyorum. Bilemiyorum. Duracak bir yerim yok, koşuyorum. Yetişemiyorum.

Seziyorum, bu kaçan şeyi. Biliyorum ne yaptığımı; koşuyorum. Onlar da koşuyorlar, şunlar da. Ben de koşuyorum. Her nasılsa karşılaşmıyoruz. Seziyorum, yani bilmiyorum. Sadece koşuyorum ama yetişemiyorum.

Büyüyorum. Acı ile yoksunluk ile. Bu nedir? Gerçekten, nedir bu -her şey-? Onlar orada bir bütün, sen de oradasın. Ben neden bir türlü tam olamıyorum? Neden o bütünün parçası olamıyorum? Bilemiyorum. Koşsam da yetişemiyorum.

Anlatıyorum, hoş belki anlatamıyorum. Ama onlar kesinlikle anlamıyorlar. Kim onlar, sahi kim onlar? Onlar: sen, ben işte. Başka kim bizi bizden alıkoyar. Anlayamıyorum bazı şeyleri. Evet seziyorum, fakat bu yetmiyor. Zaman geçiyor, ben bir yandan tükeniyorum. Bilemiyorum, inan ki bilmiyorum. Dedim ya, koşsam da yetişemiyorum.

Ya koşmazsam?

Galiba ölürüm. Bilemiyorum.

Yazar olmak için kaydolabilirsiniz. Yeni Gönderi Oluştur

Sevdiniz mi?

Yorumlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

GIPHY App Key not set. Please check settings

4 Comments

Loading…

0