in

DUMANALTI SAATLERİN DANSI

 

Akşam,

Siyah pelerinini

Örterken

Bu kentin üzerine,

Gecenin

Sarhoş naraları işitilir,

Uzaklardan sinsice.

Başlar

Anılarda firar.

Duygular,

Kaçacak delik arar.

 

Çaresizlik,

Odamın duvarlarına

Vurur beni.

Bitkisel hayata

Dalar nefeslerim.

Nerelere çekip gittiler

Hayallerim,

Yaşam sevinçlerim.

Aşk labirentinin

Çıkışı yok koridorlarındayım.

 

Gecenin geç saatleri,

Anlamadığım

Havalardan çalıyor…                     (1.7.2004 -5.şiir kitabımdan)

 

 

Yazar olmak için kaydolabilirsiniz. Yeni Gönderi Oluştur

Sevdiniz mi?

Yorumlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

GIPHY App Key not set. Please check settings

One Comment

  1. İnsanın çaresizliği, garipliği ne ilginç, düşününce aslında ne kadarda anlamsız çünkü insan doğadan hatta kâinattan ayırıyor kendini. Farkında değil ama dışlıyor kendini her şeyden ve maddeden bağsız sanki maddiyat sız kalıyor tek başına maneviyatıyla. Farkındadır belki şair bu durumu aşıyor ve maneviyatıyla kainatı kavrıyor maddeselliği ile maddeselliğimize bilişim sağlıyor. Şiir sağlıyor.

Loading…

0