in

EFSUN’UN HEM KATİLİ HEM ANNESİ OLUŞUMA DAİR HİKAYAT

Efsun, beni affet, ben, öldürdüm seni.

Korkma, kılına bile zarar vermedim senin.

Göğsümün ortasında, ufacık bir yerde yaşıyordun sen,

Kızdım ben sana, tuttum nefesimi.

Saat, 03.54, solunum yetmezliğinden öldürdüm soluk alma sebebimi.

Ne yaptıysam susmadı vicdan denen alçak!

Gittim, anlattım polislere her şeyi.

“Delirmişsin sen!” dediler, “Yok Efsun diye biri!”

Hapishane diye beklerken ben, attılar bir tımarhaneye beni.

Vicdan, sus!

Eskiden göğsümün ortasında sen diye bir yumru vardı,

Şimdi koca bir boşluk ora.

Vicdan, sus!

Eskiden senin için yaşarken ben,

Şimdi öldürdüm seni.

Vicdan, kapa çeneni!

Efsun, biliyor musun ben annen oldum senin!

Yeniden doğurdum seni!

Önce uzun uzun ezanlar okuduğum kulağına,

Sonra “başka” ol herkeslerden diye Özge koydum adını.

Özge, Özge, Özge dedim kulağına ezanlarla beraber, karıştı Allahla adın.

Yoktu benim seni doyuracak sütüm.

Aşkımla doyurdum seni.

Ateşin çıktı, hastalandın sen.

Şefkatle doyurdum seni.

Dikip gözlerini gözlerime, minik bir tebessüm ettin sen.

Minnetle doyurdum seni.

Öptün bir kez yanaklarımdan,

Şükranla doyurdum seni.

Efsun, hem katilin hem annen oldum ben senin!

Yazar olmak için kaydolabilirsiniz. Yeni Gönderi Oluştur

Yorumlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Loading…

0

Sevdiniz mi?

Beklenmekte Nihai Son

KELİMELERİNİ YETİŞTİREMİYOR İNSAN