in , ,

hiçbir kelime kalmadı heybemde

hiçbir kelime kalmadı heybemde.
düşürdüm hepsini
siyahi bir boşlukta sallanan
silüetimin göğsüne.
hep çabalayan ve çabalayan
batan ve çıkan
düşen ve sonra daha çok düşen
sonra yeniden kalkan.
bir aydığınlığın hayalini
sürekli kendine hatırlatan,
ojeli tırnaklarıyla
ömrüne renk katan
büyümüş ama büyüyememiş
kız çocuğuna bile.

hiçbir kelimem kalmadı.
kuytuluklarda dolan gözlerimi
alerjik reaksiyonlara bağlayan,
örtülen üstü örtülen
sonra arada bir açılan
sonra daha çok örtülen
korkularıma bile.
o fallacem hominum spem!
ah! aldatıcı insan umudu!
sana bile.

hiçbir kelimem kalmadı
düşürdüm hepsini
siyahi bir boşlukta sallanan
silüetim göğsüne.
yaktığım son sigaranın
boğazıma takılan acı tadıyla kurduğum,
hani hep zihnimden kaçan
kaçan ve kovalanan
arada bir yakalanan;
sonra daha çok kaçan
masalsı hayallerimin
uçarılığına bile.

hiçbir kelimem kalmadı.
sedefli kelimelerle süsleyerek sessiz cümleleri
dünyanın yaşanabilirliğini hatırlatan
umut kandilleri yakan ömrüme.
aydınlatan, aydınlatan
sonra bir anda karanlığa bırakan
azıcık acıtan
azıcık kanatan,
arada bir şifa olup
sonra daha çok acıtan
gözlerine bile.

hiçbir kelime kalmadı heybemde.
düşürdüm hepsini.

Yazar olmak için kaydolabilirsiniz. Yeni Gönderi Oluştur

Yorumlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Loading…

0

Sevdiniz mi?

Bir Ağıt

SON PAZARTESİYE