in

Kendim İçin

Uzun olmayacak şekilde sadece aklımda dolaşıp beni ağlatacak kadar güçlü bulduğum düşüncelerimi paylaşmak istedim. Son zamanlarda kendimle ilgili dikkatimi çeken bir şey var. Kimsenin önceliği değilim. Hiçbir zaman da olmadım. Ne annemin ne de babamın favori çocuğuyum. Hiçbir zaman beni gerçekten seven arkadaşlarım olmadı -son bir yıldır arkadaşım bile yok- . Ailen bile sana o derece bir değer vermeyince bu değeri elin oğlundan bekleyemezsin zaten değil mi? Ama ben bekledim. Neden beklemeyeyim? Yanıbaşımda (ablamdan) gördüğüm üzere insanlar kendi kanlarından olmayan biri tarafından da pekâlâ sevilebilyorlar. Ama ben sevilemedim. Hep sevdim. Çok fazla sevdim. Herkesi sevdim. Ve yıprandım. İnanılmaz derecede yıprandım. İki yıldır ilişkilerim, ailem, karakterim ve insanlar üzerinde düşünüyorum. Ve düşünmeye başladığımdan beridir hiç iyi değilim. Eskiden de severdim. Şimdiki gibi, çok fazla severdim. Ama mutluydum. Çünkü düşünmezdim. Fakat şimdi düşünüyorum ve farkındayım. Cahillik güçtür.

Düşündükçe ve başıma gelen olayları değerlendirdikçe fark ediyorum ki fazlasıyla fedakârım. Üzgün bireylerin çoğunun temel sorununun bu olduğuna inanıyorum. Aile bireylerine fedakârım mesela. Kimsenin benim bir saat fazla uyumam için işlerimi devir aldığını görmedim. Tırnaklarım kırılmasın diye yerime bulaşık yıkadığını, sınava hazırlanırken kardeşimin okul ödevlerine zaman ayıracak kadar sabırlı olduğunu, sırf içimde kalmasın diye bir kıyafeti almama yardımcı olduklarını görmedim. Ama ben hep yaptım. Çocukluktan beri kimse üzülmesin diye çabalayıp durdum. Ama küçük kardeşlerimden bile saygı göremedim. Herkesin yaptığını ben yapınca hoş karşılanmadım. Ve bu bana çok ağır gelmeye başladı. Kendimi değiştirmedim. Onları da… Yapmalarını istedikleri şeyleri yapmaya devam ettim. Onların uykularını, ödevlerini, yemeklerini, kendileri gururlansınlar diye istemediğim bölümler için çalışmayı düşünüp durdum. Bunları eskiden de yaparken her şey iyiydi. Ama artık farkında olarak yapıyorum. O kadar zor ki. Her gün yaptığım minicik bir fedakarlık bile işkence oluyor. Yaptığım onca şeye rağmen bana bağırabiliyor olmaları üzüyor ve kırıyor. Onlar için çabalarken mutlu olmam gerekmez mi? Sonuçta onlar ailem. Ama olamıyorum. Sürekli başkaları için yaşıyormuşum hissine kapılıyorum. Kurtulmak istiyorum ama çok düşünerek bu imkânsız. Bunu fark ettikten sonra hayat hiç kolay olmuyor. Umarım kimse aynı durumda değildir. Herkesin en azından birinin önceliği olması dileğiyle.

Yazar olmak için kaydolabilirsiniz. Yeni Gönderi Oluştur

Sevdiniz mi?

Yorumlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

GIPHY App Key not set. Please check settings

2 Comments

Loading…

0