in

Sessizliğin Çığlığı

Aynanın karşısında gördüğünle sessizce konuştun mu hiç?

Kırmızı gözlerle bakıyordu, her yaşanmışlığın acısıyla yanarcasına.

Yüzüne dökülen kirpikleriyle konuşuyordu.

Anlattığı çok şey vardı da kirpiği gibi dökülemiyordu.

Kırmızı gözlerden akan yaşlarıydı sadece dışa vurduğu.

Susuyor, bakıyordu.

Kalpte ayrı kelimeler, düşünde apayrı.

Karanlığa karıştı, dağıldı.

Oda buğulandı, nefesi geri döndü.

Sessizliğin içindeki çığlıklara karıştı.

Kalbin duyduğu, yaşların şahit olduğu.

Çok özlem vardı.

Çok arayış vardı.

Sokaktaki adamdan, arabadaki şoförden, kitaptaki aşıktan.

Hasret gidermeye çalışmak vardı.

Acıyı yaşatmaya çalışmak vardı.

Oda giderse ondan geriye ne kalırdı?

İşte çaresizlik bunun adıydı.

Yazar olmak için kaydolabilirsiniz. Yeni Gönderi Oluştur

Sevdiniz mi?

Yorumlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

GIPHY App Key not set. Please check settings

One Comment

Loading…

0