Kaderin Tekerrürü adlı kitabı okuyorum, arasında deniz kabuğu ayracımla.

Her şey 1 Aralık 2019’da başladı. İlk başlarda keyifliydi dünya için. Bir ülke hariç diğer ülkeler için. Pek dostu yoktu. Sevilmez, ölse de üzünülmez bir ülkede başladı. Hiç tanımadığı insanlar için ölmeyi göze alan doktor, ölünce anladık ölümün ölünesi tarafının ölmek için ne kadar onurlu olduğunu. Sonra kitap heyecanlanmaya başladı. Çünkü öküzün burnuna sinek konmuştu. Bu ülke artık bir değildi, diğer ülkeler fark etmek istemedi Li’nin ölümünün hikayesini tadana dek.

Li’nin hikayesini tadan diğer ülkelerinde dostları birer birer uzaklaşmaya başladı. Öyle hissettirmeden ya da soğukluk yaparak kendinden uzaklaştırdı, ölümün ölünesi tarafının ölmek için ne kadar onurlu olduğunu bilmekten korktuklarından sırt döndüler. Oysa Nazım Hikmet’in dediği gibi yaşamaya dair ne çok şeyin olduğunu bildiği halde Li’nin. Dostlar birer birer yıldız ahengiyle kayıp giderken dünyadan sevilmeyenin bir sınırdan ibaret , dostunun bir ülkeden sınırlı olmadığını tekrar okumaya başladı dünya. Ölse de üzünülmez olan sadece kalplerimizdi. Oysa corona’nın bize anlatmak istediği dünya duraksız bir kervan ülkelerin ve sınırların olmadığı. Biz kervansaraylarda kaybolurken kervan on dört güneş batırdı ardından kalkamadık. Nefessiz kaldık. Kervan yürür biz gideriz ardından ümit yeşermeli kervan yürüdükçe. Beyaz yakalı yani Li’nin giydiğinden giyen yaşatmaya yeminli beyazlar karanlığın şerrinden çıkıp gökkuşağını dünyanın üstüne yedi renk yedi ırk sunağın başında toplanan insanlığa sunar.

Deniz kabuğu ayracıyla ara verip hikayesine dünya biraz dinlenip ara verdiği yerinden okumaya başlar ve kaderin tekerrürü yüzyıl sonra yeniden başlar.

Ahmet

Pandemi