Ablam

Daha önce anlattığım yaşamın devamı gibi şimdi yine ablamı anlatacağım. Ablam bugün senin içindeki yangının içinde yanıp kül oldum. Nasıl biliyor musun? Hani hastahane odalarında tek başına ilk bebeğini kucağına aldığında o hissettiğin inanılmaz yalnızlık duygusu. Oysa kocaman bir ailen vardır. Ve sen her bir kardeşine birer annelik yapmıştın. Nasıl olur da şimdi farkına varıyorum. Belki de üçüncü kez teyze olunca ve doğumun nasıl kutsal olduğunu gördüğüm için daha iyi anladım. Aile bireyleri tir tir üstüne titrediği için ben de hüngür hüngür, sana ağlamak istedim. İki çocuğunu da ilk kucağına aldığımda o hastane koridorundaki ıssızlığı hiç anlamamışım. Nasıl olur da bu düzenin içinde sen yalnız bırakılırsın. Memleket dediğin yanı başında sen ise sanki çok uzak bir yerde gibi ıssız ve en kötüsü buna razı gelinmiş. Bugün hissettiğim bunlardı, bugün içimde üç özlem üç arayış ve üç çırpınış vardı. Kelimeler bu kadarını anlatabiliyor, ancak bu kadar anlatabilirim. Ablam ablam ve ablam. .. 

B.K