AKŞAMIN SİNSİ KARANLIĞI

 

Akşamın karanlığı

Sinsice çökerken

Gözbebeklerime,

Kasvetli zaman; 

Dağılmışlık senfonisinden önce,

Enstrümanlarını

Kontrol etmekte.

Yaşam, seviler,

Vefasızlığın.

Bir de

Terk edilişin çıplaklığı,

Çözülemez bilmece.

 

Aniden

Yalnızlığın baskını başlar.

Çaresizliğin elinde 

Keskin kılıç.

Anılarımızın 

Kellesini uçurur.

 

Duygularım,

İntihara teşebbüs ederler.

Yüreğim,

Her seferinde bunu engeller.

 

Savaş sonrasının,

Ölüm sessizliği dolar odama.

Kâbuslar,

Sensizlik katranını

Zorla içirip,

Atarlar beni

Karanlıkların koynuna.

Mahzenlerde dinmeyen ızdıraplar,

Oltaya takılı balık gibi.

Sensiz de yaşayıp, çırpınan

Emsalsiz aşkımız var…            (19.5.2003-4.şiir kitabımdan)