ANNEM Kİ

Annem ki; Hüzün bulutlarını alıp yanıbaşına gecesini sabah ederdi, sabahını gece.

Kederi saçlarına dolayıp belik belik örmeyi öğretmişlerdi ona.

Her ilmekte biraz daha sıkı örerdi.

Hüzün bulutlarının yanıbaşımda durduğu bir kış gününde yazıyorum bu mektubu sana anne…

Saçlarımı taradım ve senin ördüğün gibi tek örgü yaptım. Senin öğrettiğin gibi kederi ilmek ilmek arasına kattım.

Yine hüzüne bürünüp sustum bu gece. Dile gelmeyen hisler yürekte yangınlara sebepse susmak neye çare? Böyleyim işte anne son günlerde; biraz sessiz, biraz yorgun, çokça hüzünlü…

Sararacak sayfalar arasında Güzel anılar biriktiriyorum anne.

Ara sıra çocukluğumdan kalma kurdelayı takıyorum saçlarıma,

sesinin ahengiyle dans ediyorum şehrin en güzel sokaklarında…

Yeniden çocuk oluyorum otuzlu yaşlarımda.