Bak Ne Güzel Söyledim

Sana çıkmayan sokaklarda bir şey var.

Seni ummadan açtığım kapıların ardında.

Bahsinin geçmediği evlerde,

Bu vahşi çağın doğum sancıları uğuldar.

Kaybolur şehrin ince damarlarında,

Senin adını bellemeyen çocuk.

Nereye doğru yürümektedir?

Seni unutan şu ihtiyar.

Seni tanımayan ağacın gölgesi beni yakar.

Senin olmadığın gönüller,

Tutsak kalmıştır göğüs kafeslerinde.

Her bir adın, Sahra’mın ortasında serinlik.

Doksan dokuz yerden esen bu yel,

gönlümü hür rüzgârlarla okşar.

Senden yüz çevirmiş menekşeler acı acı kokar.

Delik deşik hayatımı, senin merhametin yamalar.

Sen; bana harfler öğrettin, aklanmış sözcükler.

Yıkanmış, durulanmış, sarmalanmış…

Ve ben bak ne güzel söyledim.

Ey Rabbül âlemin,

Beni düştüğüm buhrandan kurtar.