Ben Bugün Zalim Oldum

Bugün Zalim Oldum

                                   “Hiçbir arzum yok, yeryüzünde masum kalmak dışında*”  Virata

–

Ben bugün zalim oldum.

Küçük bir kız çocuğunu vermişlerdi kollarıma,

Gözlerinde kaderini okudum, onu oracıkta boğdum.

Ben onu boğar boğmaz, yedi renk birden verdi kollarımda.

O öldü, ben zalim oldum.

–

Bir pencereden baktılar bana,

Ben zalim oldum.

Onlar kötüydüler, izleye durdular beni,

Onlar kötüydüler, ama ben zalim oldum.

Ta kilometrelerce ötede…

Ben bugün zalim oldum.

–

Tüm bunlar hak ettiğimden az değil, fazlası hiç değil.

Ben, ben olmak için zalim oldum.

İsmail kanlar içindeydi, koç kanlar içindeydi, İbrahim kanlar içindeydi.

Üstlenmedi kimseler bu faili meçhulleri,

Bir ben ordaydım. Başka kimse değil,

Ben bugün zalim oldum.

–

Onlar istediler, ben zalim oldum.

Kalktım yürüdüm mazlumun üstüne,

Üstümde bir hırka, ağzımda bir lokma ile.

Bugün dediler diye,

Bugün zalim oldum.

–

Şimdi değil, henüz değil.

Birkaç saat önce,

O iki yetimin duvarını ben yıktım, zalim oldum.

Hızır’ın yollarını da yeşile ben boyadım,

O, çocuklara boyuna ölümler koştu.

Bugün Hızır değil,

Ben zalim oldum.

–

Yapmam dediğim ne varsa hepsini yaptım, zalim oldum.

Gitmem dediğim kaç yol varsa gittim,

Artık eminim, kayboldum.

Ağladım, ağladım… Arındım sandım,

Sandım, sanmam ile zalim oldum.

–

Ben bugün kendimden olana kıydım, zalim oldum.

Kırık testimle susuzlara su taşıdım diye,

Bir ekmeği on parçaya böldüm diye,

Zulme sözüm yok diye,

 “Bu yaptığın zalimlik!” dediler.

Oysa onlar kötüydüler, onlar bencildiler,

Herkes böyle sevgisizken, kendimden olana kıydım.

Zalim oldum.

–

Kabahatler kanunu gereğince ve şu ceza hukuku şeysi…

Bunları bilmem, ama ben zalim oldum.

“Burada böyle” dediler, onların doğrularına uydum,

Ben onlara uydum, onlar ise kötüydüler,

Elimde bir doğru bu vardı, biliyordum; onlar kötüydüler,

Ama yalnızca ben zalim oldum.

–

Ben bugün zalim oldum.

Benim bir yanımda hep insanca yaşamak vardı,

Aldılar onu benden,

Bugün aldılar onu benden,

Ben zalim oldum.

–

* Stefan Zweig, Rahel Tanrı’yla Hesaplaşıyor, sayfa 60(Ölümsüz Kardeşin Gözleri)