Bir Esen Yeldim

Gidebilseydim uzaklara

Duyabilseydim yankılanan sesleri

Bir adım atardım uçuruma

Kulağımı yaslar rüzgarın uğultusuna

Dinlerdim içimi

Belki diplerden de aşağı düşerdim

Ama bir ihtimal daha vardı

Arkamdan esen yel kaldıracaktı beni

Ayaklarım mutluluktan değilse bile yere değmeyecekti

Bu toprağa ait olmayacaktım o an

Ki buradakiler beni hiç anlamadı, tanımadı, sevmedi…

Bir esen yeldim bende oysa

İnsanların pencerelerini kapattığı

Çocuklarını benden sakındıkları

Oysa ferahlık getirmiştim ben

Bir esen yeldim memleketten uzakta

Haberler getirirdim bazen mektuplar

Taşırdım yırtılıp atılan satırları

Oysa müjdeli bir haberdim ben

Estim durdum konacak yer bulana kadar

Meğer öyle sanmışım, uçurumdum ben

İnsanların atamadığı adımdım

Söyleyemediği son sözlerdim

Eski bir türküydüm hatırlamazlardı ya beni

Bir anı olsa yakalasa çıkmazdım akıllarından

Ben bir uçurumdum bir denize bile kıyısı olmayan