Bir savaş devletiydi saçlarım

Bir savaş devletiydi saçlarım

Yıkık bir ülkenin aşkıyla kavruldu

Çaput bağladığı kiraz dallarını kırdılar

Yine de sustu, susturuldu.

Pimini çekip bombayı eline tutuşturdular.

Tüm kahramanlık öyküleri

Beynimin maviliklerinde kayboldu.

Düşmanın kalbi dişlerinin arasında

Dili damağı kurudu, çok susuzdu

Allah için savaştığını hatırladı

Yine sustu, susturuldu.

Mete’nin en cesur askeriydi göz kapaklarım

Sevgilisine sadakatinden asılan

Geçmişle geleceği ayıramamış

Kibri yüzünden cennetten kovulan

İntihar ipiyle süslenmiş bir manifestoydu

Çıplak bakışlarla ruhunu soyup

Karanlık bir mahzene kapatan

Ayak parmaklarına kadar kırık

Silahını elinden düşüren asker

Bir bebeğin ağlamasında

Susmuştu, susturulmuştu.

Evin ortasına düşen bir İsrail mermisiydi kalbim.

Derinlikleri yosun bağlamış, rutubet kokmuş

Korkmuş bir mülteci çocuk

Aramıza örülen duvarları yıkamadım.

Sonsuzluğu kazıdığım parmaklarım soluk

Üzerine toprak atıp,

Dilimdeki bütün küfürleri bitirdim

Dünya yeşili gözleri solan çocuğun mezarına

Zeytin ağacı diktim.

Öfkesi gönlüne hançer gibi batan dilim

Yine susmuştu, susturulmuştu.