Caymak dediğimiz

Bazen toprağına dokunuyorum, sana geliyorum, sohbet ediyorum, sığınak adına sığınıyorum, bu olanları anlatmak istiyorum, anlatıyorum, ağlaşıyoruz, kimse sen değil, kimse sen olmayacak, ama birileri var ki iyi ki var diyorum. İnsanı anlayan, insana insanlık katan kader arkadaşlarıdır, biliyorsun. Bazen yanı başına taşınmak istiyorum, yamacına sokulmak istiyorum, yanyana diz dize. Sonra cayıyorum. Bir kuş uçuyor dünyalık kokuyor, sarhoş oluyorum, ılık bir rüzgar esiyor, eteğimin ucu kıvrıla kıvrıla süzülüyor, vazgeçiyorum. Bazen o toprağa gömülüp çökmek istiyorum, en sevdiğim şarkı çalıyor, en sevdiğim mevsim geliyor, en sevdiğim çay kokusu geliyor, hemencecik cayıyorum. Sonra gece oluyor, sesini dinliyorum, fotoğraflarımıza bakıyorum, can dostum deyişin kulağıma çarpıyor, her şeyi içine çeken hüzün kokan gözlerin dile geliyor. O an sana koşmak istiyorum, anneni aramak istiyorum, ablalarına sarılmak. Ama cayıyorum, caymaktan da öte zorlanıyorum, engelleniyorum, düşüyorum, durmak zorunda kalıyorum. Caymak dediğimiz, ertelemek zorunda kaldığımız. ..

B.K 🌱