Çocuk

Kalın bir kitabın arasında unuttum hatırlamam gerekenleri

Soyundum bütün sensizliklerden

Çarmıha gerilmiş beklentilerimle alev aldım

Yürüdüm, çok uzun yollar yürüdüm

Ama gidebildiğim en uzak diyar kollarının arasıydı

Allah’ın şairleri gibi korkak ve ürkek benim kirpiklerim

Allah’ın kitapları kadar karışık kafam

Yusuf kuyudan çıktı mı, Musa imparator oldu mu ?

Israiloğulları lanetlendi mi ?

Öyleyse bavulumu alıp Yeni Kudüs’e gididyorum ben anne

Zeytin dalı uzattım kafamın içindeki sesler ile uzlaşmak için

Uzaklaşmak için daha kaç kez tövbe etmeli?

Daha kaç ülke yıkılmalı, kaç çocuk yakılmalıydı ?

İçimdeki çocuğu kutsal suyla yıkamışlar.

Tırnaklarını çekmişler şeytanlara ev sahipliği yapmasınlar diye

Sanki evim yerle bir olmuş da enkazın altında kalmış hislerim

Tarağımı bulamamışım, saçlarım düğüm düğüm

Sabah uyanmamak için uyuduğum geceler gibi gürültülü

Altından sandalyesi çekilmiş bir idam mahkumuydu en yakın arkadaşım

Ölmedi o, buz gibi gülümsedi son kez

Soğuğu en iyi kapıyı kapatmak zorunda olanlar bilir.

Bir de yüreğini tanımış yüreğim…

Hoşça kal gökyüzü

Hoşça kal umutlarım

Hoşça kal anne !

Üstüne köpek değmiş bir Şafi çocuğun hüznü var yüreğimde.