Esrime

Ölüyordum yavaş yavaş

Fütursuzca

Kocaman bir çaresizlik bulutunun altında

Şemsiyesi kırık bir kadın gibi sırılsıklam

Hitler’in ölümü gibi beklenmedik, acınası

piyanonun üzerinde gezen narin parmaklar gibi

dans ede ede…

Annemin eli gibi; yakın

Ama uzak

Ah annem ! Herkesi çok düşünen annem

bundan mı sıra bana gelmiyordu

Yok oluyordum bak git gide

Sessizce…

Ortadoğu gibi kan ve gözyaşı içinde

Tanrı’nın heybetli elini uzatmasını bekliyordum

Çaresizce değil! Dik bir şekilde

Özgürlüğümün üzerine düşen yapraklarını

Tek tek topladım

Aklımın sonsuz semalarında kuruttum

‘Yakınım’ hissedeceğim uzakların hayaliyle

Yıldırımları bile kucakladım

Yeraltı suları vuran kıyılarımda

Kasvet hegemonyası hakimiyetinde

Zeus’un öfkesiyle sustukça sustum !

Kaburgalarımın içindeki çiçekleri bile suladım

Düştüğüm yerden kalkamadım

Yağmurlar yağdı kırmızı gövdeme

ŞimşekLer çaktı kirpiklerimin içlerinde

Renklerim bağırdı avaz avaz

Ve

Ben yanlış bulutların ardında beklemişim gökkuşağını

Anladığımda ölüyordum yavaş yavaş