Hassas

Ne uyanığım ne uyuyor vaziyette. Bir başkayım bugün, insanlar anlamlandıramıyor tavrımı. Garip bakışlar atmakla yetiniyorlar yerlerinden. Gelip sorsaydı birisi: ‘’Neyin var?’’ diye. Çoğu şeyi anlatırdım ona hiç ara vermeden. Biliyorum anlattıkça geçmeyecek, daha çok hatırlayacağım olanları. Ama yine de anlatmak isterdim bir ümit geçer diye. Yaşadıklarım hassas bir yüreğe ağır gelecek türden. Küçümseyebilir kimileri, bunda üzülecek ne var diyebilir. Ancak bir tek kendisi bilir hâlini, nelere kederlendiğini. Çok düşünmek yorar insanı, az düşünmek ise tehlikelidir. Tek bildiğim insanın üzgünken daha üretken olduğu. Şu an mutlu olsa idim bunları yazamıyor olurdum muhtemelen. Genelde de öyle oluyor zaten; bir bakmışım kelimeler ayaklanıyor, izin vermiyorlar onları kullanmamı. Adeta bekliyorlar mutsuz bir anımı. ‘’Tamam.’’ diyorum bende. Kötü hissettiğim bir vakit alacağım elime kalemimi. İyi bir şekilde aktaracağım sizi, hissettiklerimi.