Hezeyanlar

Saklandım
Önce aynalardan
Sonra sizden.
O kadar derinime ki
Kendimi bilmeden.

Hilalinde ayın utangaç yüzü,
Öpüyor karanlığı
Uzaklığa boğulan ışıklar
Yaklaştıkça diriliyorlar
Yaklaşamıyorum…
Çatlar gibi süratten,
Zaman duruyor, ben yaşıyorum

Mesafe uzak değil imkansız
Gitmek de kalmak kadar anlamsız,
Bilince artık hissedilmiyor
Yalnızlık baki, arafsa ıssız.

Rebi