İnsanın toprağı

İnsanın toprağı gibisi yokmuş, bu yaşımda tekrar tekrar anlıyorum. Köyüme giderken nasılda çocuklar gibi şenim. Bu duyguyu daha önce de içselleştirerek yaşamıştım. Gidişlerim mecburiyet, dönüşlerim bir kutsallık edasında.  Türküler dinleyerek, şenlik var diyerek baba ocağına koşuyorum. Koşanlara suizanım henüz tazeyken. Bir çiçeği, bir gülü, bir ağacı başka topraklarda düşünemiyorum. Hatırıma muhacirler geliyor, muhacir olmak nedir, bilmeden ve bilmek istemeden. Vakit kıymetli vakit aceleci, sevebiliyorken sevmek,sarılabiliyorken sarılmak, öpebiliyorken öpmek, koklayabiliyorken koklamak. Ötesi var mı! ..

B.K 🌳