İSTANBUL TÜRKÜSÜ (1)

İstanbul gibi çöktün üzerime;

 

Benliğini götürdün, duygularımın.

Bakarken 

Sarayburnu’ndan öteye,

Gözbebeklerimde yalnızlığın, 

Çok derin.

Dolaşıyorum

Beyoğlu’nda 

Kimsesiz, biteviye

Eller cepte.

Sokak çocukları bile gülüyorlar

Halime.

Utanmasam, içeceğim

Hayat kadınından bir sigara.

Kaybolmuşluğumun 

Acı Islıkları, kulaklarımda.

Kendimi arayıp,

Bulamıyorum,

Rumelihisarı’nda.

Ayrılık rüzgârları,

Bırakmıyor anılarımızı.

 

Emirgan Çınaraltı’nda, demli bir çay

Cilveleştiğimiz 

Bu masa, sandalyeler,

Tanımıyorlar artık beni

Ne güzelim günler,

Ne de mevsimler.

Hala yaşıyor mu?

Rumelikavağı’ndaki restoranda; 

Tatlı anlar, bitmeyen hevesler.

 

 

İmkânsızın olduğu yerde

Çaresizlik; 

Öyle teslim alıyor ki beni,

Gözlerim Şam biberi gibi açık.

Yüzümde

Bitmeyen dağınıklık.

 

 

Gizemli akşam bulutları

Çöreklendi yüreğime.

Ne tanıdık bir ses,

Ne de aşina bir nefes.

Aşkımızın kuşu, titrer durur

Bilinmeyen yerlerde.

Nereden çıkıp geldin,

Anlayamadım.

İstanbul gibi yıkıldın üzerime…             (11.2.2003-4.şiir kitabımdan)