Kendimle Mes’eleler

Kendimi ararken bulduğum şeyin özünde gölgem olduğunu farkedince savaşmaktan vazgeçip yaşamın arka bahçelerinde dolaşıyorum.

Niçin benim topum hep inşaata kaçar?

Niçin önce benim ayakkabılarım kirlenir?

Niçin bilyelerim hep kaybolur? Bilyelerimin kaybolmasından Allah’a sığınırım.

Sorulacak soru kalmadı artık, otobüs son seferini yaptı. Gemiyi beklemiyor artık kimse zaten gelen de yok. Kayboluşunu izliyorum artık benliğimin. Herkes suskun, uçurtmasının iplerini elinden kaçırmış bir çocuk duruyor yaşamın karşısında.

Benden bu kadar, artık her cümlemin sonunda noktalar beliriyor. Tüm kapılar kapalı, tüm sokaklar çıkmaz. Evime ekmek götüremiyorum. Aynaya bakacak yüzüm yok, önümde sayısız bilmeceler, ölüyorum ben.