KÛŞE-İ VAHDET

Yirmi dokuz harf..

Bir vezin

İki hece…

Özlem demirden yumruk

Başa iner her gece…

Yaşadığın hayatı hayalden sayma sakın

Herşey gerçek

Değil ki sevdalar afilli bin bir gece..

Yürürlükten kaldırıldı o en masum sevdalar

Bir fısıltı etkisi bırakır elvedalar

Nedir sevmek?

Leyla’ya giden yolda ilmek ilmek

Yahutta silkelenip Mevla’yı bilmek

Mamafih çakıl taşları zikrederken onu

Duymalı canlıların huşulu anonsunu

Yürürlükten kaldırıldı aşkta haya ve namus

Kazdım kazdım bulamadım o kör kalbinde humus

Nedir sevmek?

Sevdiğini bilmek

Filhakika ölümdür sevmek

Gerçek sevgiliye giden yolda can verebilmek…

Nedir sevmek?

Sarıp sarmalak mı bedeni

Bu mudur sevdaların ederi

Madem koklamaktır aşkı hissetmenin tek yolu

Bir gül yaprağı bulsam ve koklasam olur mu

Nedir sevmek?

Cebren kendini sevdirmek

Adabı aştıkça haddini bildirmek

Bu mu sevmek

Dokunmaya kıyamayacağın yere

Hunharca öldürmek

Zaten kalsaydı kalpte insanlık denen terim

Kitaplarda yazmazdı insanlık öldü demin

Hangi yasa yazacak mahlukatın halini

Seveni ezer olduk

sever olduk zalimi

Tedavülde değil ki adabı muaşşeret

Modern aşk dediğin o yüz karası illet

Sararken ademoğlunu ahtapot kollarıyla

Bir vahşet

Kelimenin tam anlamıyla…

Gah ağlarım gah yazarım

Bu bedbaht ahvalime

Ya Rabbi kulak ver insanlığın haline

Kemterliğe aldanıp yalpalasam bir müddet

Senin zatın yücedir Ya Rabb bizleri affet

Ahir zaman kaynarken sızlıyor acziyetim

Bu şiir haykırışıdır bu kuşe-i vahdetin