Mavi Köpüklü Yansımalar

Gece tenli nağmeler harmanlanıyor yüreğimde

Çocuk düşlerimi balkona asıyorum

rüzgar ve güneşin aldırmazlığında kurur belki.

Masalların darağacında budanmış ömrüm

Yabancı lisanlarda, dudaklarım gülümsüyor

belki de halsizliğimin dilbazlığıdır bu

halden ötesi.

Yaz yollarının; tozlu, kuru, taşlı

zamanında üşütüyorum yürek zulamı.

Ateşten ipler boğuyor buzlu yaralarımı

Mavimsiyorum önce göğün budala rengini

Sonra sil baştan yeni masallara koşuyorum

Seslerin küsüraltı vehametinde aykırı duruyorum

“ Söz tabii, susmanın öldürme noktası..”

Zamane mürekkepleri işte

Kaç hece yazdıysam

Kayboluyor sahtekar kağıtların yüzünde

– Damardan Şarkılar Okuyor Kanım

Ki Adı Akıyor Sevgilinin Kesildiğinde –

Şimdi dön köşeyi şifam

Orda takvim yapraklı balkonda

Kirinden arınmış, ak pak yıkanmış

Askıda duruyor aşk şiirlerim.

Birinde “ yüreğime aşk kaçıranım”

diye başlıyor,

her mısra kuytumu köşemi yansıtıyor …

Bilirsin şifam;

benim cümlelerim noktasızdır,

virgüllere tahammül etmez şiirlerim

bitimsizdir…

Sana, beyaz okyanuslar getiresim var.

İçinde mavi köpükler,

ses tellerine yastık koyan.

Şarkılar ısmarlamak uyku deminde,

ensemden dökülen aşk bulutunda yüzmek mesela.

Turnanın haberden uzak geçkin halleri.

Ah!… Şifam.

Aç sesini sesime bir çığlık büyütelim.

Rengarenk bir uçurumun gövdesinde,

olduğumuz kadar susalım bazen,

varlığımız kadar muhabbet dolsun

söz kadehimize.

EbRuAsya//