Mazinin Kumları

Geçmişe ne kadar çok çekilirsem içimdeki mazinin dokunuşları kabuk bağlıyor. Hislerimin zamanla değişmesinden, özellikle yok oluşa doğru gidişinden esef duyuyorum. Bazen istiyorum ki beni o zamanda bırakın ve bana dokunmayın. Ama maalesef hayat buna izin vermiyor. Durmadan benden bir şey çalarak ilerliyor ve yeni şeyler önüme seriyor. O yeni şeylerde eskilerin anlamını arayarak elimde olanları yitiriyorum. Ne o ben mazinin mi adamıyım yoksa yanlış zamanın mı insanı ?

Cevap veren yok ama hala bir şeyler hayatımdan çıkarak, maziye karışıyor. Üzülüyorum.  Vazgeçmeden diyorum ki: o yüzü, o samimiyeti, o şarabı arayacağım. Elimde kalan son kum tanesinin, zamanın sonsuz denizine uçuncaya kadar peşini bırakmayacağım. Anıları, mutlulukları… Tekrar dirilteceğim kendimi kandırdığım yalanları. Sonu gelmiş bir mazinin tekrar eden sahneleri arasında kendimi bulmaya çalışacağım.