Sana ait olana dokunabilmek

Bir buket çiçek almak için sokaklara döküldüm. Sonra saksıda durması göz alan çiçeklere yöneldim. Ateş çiçeği adını verdikleri çiçeğe yöneldim. Annenin yüreğindeki kor olan ateşe istinaden söylenmiş gibi. Bir an durup adı ateş olan çiçeği annene nasıl izah edeceğimi düşündüm. Çiçekçi tereddüt ettiğimi görünce, ismini değiştirdi! Anatomyom çiçeği olduğunu söyledi 🙂 tabi hemen İnternetten doğrulamak istedim. Tabi ki öyle bir çiçek bulamadım. En azından ateş çiçeği de değilmiş. İki elim arasına alıp annene koştum. Yine yutkunur ve donuk bir şekilde. Apartman içinde dönen merdiven, öylece iliştirilmiş bir asansör, sana doğru yükselen aydınlık izler. Kapıyı tıklattım, annen bir umutla ve de acıyla kapıyı açtı. Nasıl anlatsam nasıl ağlasam. Saçları bembeyaz, ona dar gelen bir gömlek, gözleri kaybolmuş, elleri bembeyaz, duruşu sen, hal ve hareketleri sen. Sıkıca sarıldım ve sıkıca sarıldı… 

Senin olmayan bir ev, senden kalan hatıralar, senden başka her şeyi olduğum bir ev. Elimdeki çiçeğe umutla ve de mahçubiyetle aldı. Meğer bu çiçeği çok seviyormuş. Senden sonra elini toprağa gömmüş, çiçekler ve zeliş en iyi arkadaşı olmuş. Zeliş… Annenin senden sonraki kızı. Pervin teyzem dediğim annene, Zeliş annen diyordu. Göz ucuyla baktığımda içten içe kıskandığımı ve imrendiğimi kendime itiraf ettim. Aynı şekilde o da beni süzüp duruyordu, o da benim gibi şaşkın, o da benim gibi annene bir evlat olmak istiyordu. Her şeyi anladım her şeyi sindirdim ama o sehpayı bana uzatışını sindiremedim. Kahvemi indirmesini hazmedemedim. Sanki senin yerine gelen senin yerine yer edinmek isteyen biri gibiydi. Bütün sohbetlerde onun izleri, onun annenle birlikte anıları vardı. Ben yoktum, ben nerelerdeydim? Sahi o yıl bana ne olmuştu? Silinik, görünmez olmak istemiştim. Ve bunu başarmıştım, peki neden bu kadar ezik hissediyorum? Neden kusurumuz varsa affola diyorum. Senden sonra gömüldüğüm yasın içinde boğulduğum için af istiyordum. Affetmeyen ise en başta bendim. .. 

B.K