Son Gülüş

Ben bir duman olsam, sisli bağırda tüten

dumanı tüttüren ateş sen olurdun.

gözlerim toprak olsa, ellerim yediveren

çiçekleri açtıran güneş sen olurdun.

sen bir ağrı olsan, uğuldayan içimde

seni uyurdum yine, ağrıma şifa diye

nasıl ki panzehir saklıdır bir zehirde,

göğsümde hem yara, hem şifa sen olurdun.

ben bir meczup olsam, düşsem yollara,

yamalı elbisem sen, sen yediğim tek lokma.

bağırsalar ardımdan ve taşlasalar hatta

gözümden acı diye, akan yaş sen olurdun.

ben bir mahkum olsam, idamın eşiğinde

boğazımda urgan sen, sen elimde kelepçe,

ölüm güzelleşirse bir düş sebebiyle

gözlerimin gördüğü son gülüş sen olurdun.

sen bir uçurumsun ben uçurum ucunda

kalakalmışım öyle, senin yamaçlarında.

bir nefes itse beni, ve hiçbir el tutmasa

düştüğüm sen olurdun, vardığım sen olurdun…