SON PAZARTESİYE

Bugün yine bir Pazartesi

Yürüyorum sessiz ve usulca

Yalnızlığımın rengine bulanmış sokakta

Sonu olmayan bir sokak bu

Işık olmayan zifiri karanlık

Yalnızlığımın renginde

Yürüyorum durmadan, yalpalayarak

Yürüyorum bir çıkmaz sokak olduğunu bile bile

Ayağıma senin bana nefretin takılıyor önce

Sen geliyorsun aklıma birden

Yine bir hüzün çöküyor içime

Özlüyorum seni, her an özlüyorum

Ya sen…

Sen de özlüyor musun beni

Ya da dur! Niye özleyesin ki

Benden nefret eden biri beni niye özlesin ki

Düşüncelerimi ve binbir parçaya ayrılmış hislerimi topluyorum yerden

Yoluma devam ediyorum ama bu sefer biraz daha yaralı

Gözlerin geliyor aklıma,

Beni benden alan o gözlerin

Kimsin, nesin sen?

Yasaksın bana

Ama ben de Ademoğluyum sonuçta

Özlüyorum seni, sesini, gülüşünü.

Özlüyoruz seni ben ve yalnızlığım.

Özlesem de yoluma devam ediyorum.

Yürüyorum bu ıssız sokakta

Önümü görmeden nereye gittiğimi bilmeden

Ayağıma bir şey takılıyor yine

Bu da ne ki şimdi?

Oysaki bir ışık görmüştüm yolun sonunda sanki

Bakıyorum takıldığım şeye

Sana olan sevgim…

Niye takılıyor ki ayağıma

O da istemiyor mu sana ulaşmayı

Şaşırıyorum

Dibi görünmeyen bir kuyunun içinde gibiyim

Anlamsız düşünceler doluşuyor zihnime

Titriyorum.

Işık gözümü alıyor birden

Ben de buradayım diyor

Her şeye rağmen o ışığa koşuyorum

Sana koşuyorum ciğerim patlarcasına

Nefes alamazcasına

Gözlerim kamaşıyor

Neredeyim?

Bu ışık sandığım şey mi yoksa?

İliklerimde hissediyorum bilinmezliği

Ya da dur!

Aslında biliyorum

Burası benim cehennemim

Parlak mavi ışıklarla kaplı cehennemim

Yalnızım burada; ıssız, sessiz, sensiz

Ne fark eder ki nerede olduğum sen yoksan

Sensizlik böyle zorken…

Ama ben alışığım zora

Sensizliğe, sessizleğe, bu son Pazartesiye.