T’ellerin Sesi

 

Ağır ağır ilerlerdik
yönümüz müphem yerimiz belli

Kuvvetliydi yaslandığımız gövdesi
göğsü dut burçlarından çardak

Yürek buz
hissetmezdik

Dönüp bakardı arkasına
bir daha
bak-
-ardı ipek-ten şal

Bir al-kışlık kar tanesi
tenha yıkıntılarında

Söyletirdik onu
dert yerlerinden açarak geceleri

Bir çığa dönerdi kederi
çiyli çiçekler gibi açılırken ağzı

Ç’ağlardı yüzümüze en hazin gülüşleri
dili sabır çekirdeği

Koştururdu avlusunda sesimiz
kopacak sanırdık kolumuz bacağımız

Titretirdi kalp gibi seri çarpan parmakları
o derin meselden içli içli bahsederken

Ağulanan düşlerini diriltip diriltip
öldüren yedili ezgilerdik

Savrulurduk bir ağaçtan
dökülen yapraklar gibi

Akşamlar sakindir buralarda aslında
bunu bir tek t’eller bilir

Bilmez bilemez
başka b’ağlamalar asla

 

EbRuAsya//