Ukde

Yılları taklit ediyor dakikalar,

Bu ne zamandır böyle bilemiyorum.

Kalbim ve benliğim hep oldu âhü zâr,

Var olmanın acısını çekiyorum.

 

Gece olur, söner her ışık bîçâre.

Dipsiz karanlık denizinin üstünde

Batamadan yüzer bilincim âvâre.

Doğan şafak korku salıyor içimde.

 

Yarının bugünden beter olacak olması,

Tıpatıp aynı olmasından aslında.

Gün, ay, yıllar hep aynı, ve dahası;

Bu yük her saniye ağırlaşıyor da.

 

Sonunda ışık yerine boşluk olan,

Bu tünelde gitmenin ne anlamı var?

Bu mânâsız ızdırap geldiği zaman,

Kim bilir, ihtimal ki bu sefer kopar

Umut ipim o inceldiği noktadan.