YAĞMURLU SANCI

Son durağıymış meğer gözleri

Gözlerine bakıp sessizce veda etmeyi seçmiş

Bir hoşça kalı sığdırmış kısılan gözlerine

Kısalan ömründe herkesi çok sevmiş

Kaybolup gitmiş onun ellerinde

Söylenen tüm sözleri nehre uzatmış

Gözlerinden akıtıp geceye bırakmış

Şarkılar da susunca yıldızlara bakmış

Yalnızlıktan korkup sarılmış kendine

Küçükken korkularına yetişen kolları anımsamış.

Büyüdükçe hep o kolları aramış

Büyüdükçe korkuları azalmış

Sonbahar sanmış her baharını

Ağladıkça kalbini yağmurlara saklamış

Bulutların da ona eşlik ettiğini anlayınca

Tüm göğü benimsemeye başlamış

Her gece kabustan kabusa atlarmış

Kalabalıkta kaybolan bir çocuk gibi

Çaresiz, yalnız ve bir o kadar da korkakmış

Her şeye hüngür hüngürmüş de

Yalnızlığına tek bir yaş dökmeye kıyamazmış