Yok

Yok

Kader- Para bırak.

Kadir- Yok, bırakamam.

Kader- Nasıl yok.

Kadir- Baya yok.

Kader- Baya olsaydı keşke. Kadir, bizim yokluğumuz kimde.

Kadir- Sende bende ve tüm tanıdığımız eş dostta. Ha, devlette tabi ki ve de dünyanın yokluğunda varız.

Kader- Dünyanın yokluğu evrende peki, evrenin yokluğu kimde?

Kadir- Allah’ta.

Kader- Eşe dosta gidelim devlete varalım.

Kadir- Yok, önce kendimize varalım. Önce yokluğumuz kendimizde. Ölmedik daha kendimizi açlığımıza gömmek için doyarız daha tokluğumuza, doğarız yine varlığımıza.

Kader- Kendimize varmak için canlanmamız lazım. Çalışmak için varlığımıza varmamız lazım. İşe git Kadir, işe git Kadir.

Kadir- Tamam Kader, senden kalk canlan biraz, karnımızı doyuramıyorsak ruhumuz doysun.

Kader- Haklısın. Yokluğum varlığım, kocam.

Kadir- Tamam karıcığım, çok varma, varlığını çok yükleme yokluğunu çoğaltma üzerimde çok ağır taşıyamam. Belim fıtık, aklımda kırık, ruhumda kesik var.

Kader- Belini aklını anladık da ruhun nasıl kesik! Anlamadım.

Kadir- İşsizlik tatlım işsizlik, ekşilik… Bedenimden aşağı her taraf uçurum, ruhum uçurumlardan aşağı hiçlikte. Ve piçliğim de yok ki her şeyi hiç edeyim, kendimize bir şeyler edineyim. Gerçi piçleri görüyoruz kendilerine bile varlıkları yok. Hiçler. En büyük Hitler. Hadi Allaha ısmarladık.

Kader- Hiçleri anladık ta Hitler ney! Adolf mu? Kavgam ve hiçler, işsizlik! İşi olan kavga eder. İyide Hitlerde piç ve işsizdi bildiğim kadarıyla. Sanırım büyük işsizdi. Kadirim. Sen kavgaya bulaşma, işsizliğin küçük kalsın ve bugün bir iş bulasın.