Yürek, Gönül ve Kalp

Yürek

Bu şehrin bütün duvarlarında Zülkarneynin resmi asılı

Benim ellerim ise demirden

Ve içimde bir öğütücü gibi bu yürek, şehri bile ezer geçerim istersem

Bir korku ki, bütün herkesin yüzlerinde asılı

Benim tek korkum ellerimden.

Bütün köşelerden dönüyor Zülkarneynin adamları,

Gözleri çakmak çakmak ve hepsi suçlu, hepsi azılı

Bense sancıdan bir et biçmişim kendime, ellerim demirden

Bağırmamak için zor duruyorum haşyetten.

Ellerimi koynuma saklıyor, öyle geçiyorum yanlarından

Korkmuyorum diyorum, ama bütün duvarlarda Zülkarneynin resmi asılı.

–

Gönül

Bir gönül meselesi değil miydi, şeyhe zünnar giydiren.

Bitmez bir hüzün değil mi gönlümün ortasındaki, yüzümü, bir güz nehriymişcesine yakama döken

Gönlüme dengini bir bulup, bir kaybettiren…

Şu sevgisiz çağda, tuttukça kaburgamı, ne için yaşadığımı söyleyen yine bu gönül değil miydi?

“Bir odaya sıkışıp kalan”, bir âmâya dünyayı gösteren, gene bir gönül değil miydi?

Sana o dikensiz gülleri çantasında saklayıp getiren, bu gönül değil miydi?

Gene de sahipsiz bırakılan, bu gönül değil miydi?

Şu insanlar bilmezler mi gönüller ancak gönüllerle yaşar.

Yahu bilmezler mi yaşatan kalptir ama öldürürse gönülsüzlük öldürür.

–

Kalp

Bütün anlamlardan arınıp yalnızca atan, attıkça yaşatan,

Yaşattıkça yeni anlamlara sebep olan,

Sevdama sebep olan,

Acıma, yoksunluğuma, terk edilmişliğime sebep olan

Ah yarılası bu organ değil mi ki yaşatıp yaşatıp derde koyan.

Bir pompadan öteye gidemeyen, bir kas yığını değil mi bu?

Sayıp sövüp, çekip fırlatasım var göğsümden,

Bir cerahat gibi, irin gibi çekip atasım var

Kendime ömür biçesim var.

Lakin yine bu kalp değil mi seni her gördüğünde…

–

Ne diyorum ben,

Diyorum ki, adına ne denirse densin yaşamakla bir bağı var bu et parçasının.