Gittikçe büyüyen bir sessizliği bütünleyen şehrin ortasında aynada ağlayan bir kadın vardı.

Senelerce, senelerce evveldi;

Yaşayan bir kız vardı, bileceksiniz,

İsmi Annabel Lee;

Hiçbir şey düşünmezdi sevilmekten

Sevmekten başka beni.

Gittikçe küçülen bedenimin ortasında oynayan, ruhumun boşluklarını kahkahalarla dolduran bir kadın vardı. Ellerimi uzattığımda, tutmazdı. Parmak uçlarımı öpmenin ellerimi tutmaktan daha güzel olduğunu söylerdi.

Bir kadın vardı, hayata tutunmamı sağlayan bir kadın. Bana aşık bir kadın. Garip bir kadın yani. Yanımda uyumaktansa, benimle uyuduğunu düşlemenin onu daha mutlu ettiğini söyleyen bir kadın.

O çocuk, ben çocuk; memleketimiz

O deniz ülkesiydi,

Sevdalı değil, karasevdalıydık.

Ben ve Annabel Lee;

Göklerde uçan melekler bile

Kıskanırlardı bizi.

Annabel Lee, boşlukla konuşan bir kadındı. Kadınlığını çokça zikrettiğim bir kadın. Yağmur yağdığında çiçeklerin üzerinde biriken su damlalarını severdi. Yalınlığı hissetmeyi, yalnızlıkta üşümeyi severdi bazen. En çok da, en çok da izlemeyi severdi.

Ben ise… Ben ise tek bir şeyi severdim. Sadece onu severdim ve dünyamda sadece o vardı. Güzeldi. Tutkuluydu. Sevdiğini gözlerinin içinde saklardı. Annabel Lee’ydi. İşte adı, işte adım; Annabel Lee’ydi.

Bir gün, işte bu yüzden göze geldi.

O deniz ülkesinde,

Üşüdü rüzgarından bir bulutun

Güzelim Annabel Lee;

Götürdüler el üstünde

Koyup gittiler beni.

Özlediğim uzaklar vardı. Sokakları dünyanın sonuna bağlanan uzaklar. Annabel Lee meraklı bir kadındı. Dudakları değerken parmak uçlarıma, dünyanın sonunu görmek istediğini fısıldardı.

Mezarı oradadır şimdi,

O deniz ülkesinde.

Koyup gitmeden önce beni, geceleri sokakları arşınlayan bir çift ruhumuz vardı. Annabel Lee koyup gitmeden, ben ellerimi ona uzatamadan önce peşinde yürüdüğümüz karanlık bir sabah vardı. Annabel Lee’nin ilk defa ellerimi tuttuğu, benimse mutlu olduğum geceye dönen bir sabahtı…

Biz daha bahtiyardık meleklerden,

Onlar kıskandı bizi.

Evet! Bu yüzden şahidimdir herkes

Ve deniz ülkesi…

Bir gece bulutunun rüzgarından

Üşüdü, gitti Annabel Lee…

Günler günler evvel bir kadın vardı. Deniz gibi bir kadın. Ben içerisinde süzülen hava kabarcıkları olmak isterken kıyılarına vuran deniz köpüklerine karışmamı isteyen bir kadın. En çok da severken beni kayalıklarına çarpan bir kadın. Ah! Annabel Lee, kıyılarına karıştığım kadın.

Sevdadan yana kim olursa olsun,

Yaşça başça ileri,

Geçemezlerdi bizi;

Ne yedi kat gökteki melekler,

Ne deniz dibi cinleri,

Hiçbiri ayıramaz beni senden

Güzelim Annabel Lee;

Ay gelip ışır, hayalin irişir

Güzelim Annabel Lee;

Bu yıldızlar gözlerin gibi parlar

Güzelim Annabel Lee;

Orda gecelerim, uzanır beklerim

Sevgilim,sevgilim,hayatım,gelinim

O azgın sahildeki

Yattığın yerde seni…

Merve Küçüköner

Annabel Lee | Merve Küçüköner