Az Kalmışım | Engin Ekinci

O kadar az kaldım ki

İçimde kendi kendimi yiyecek bir ben bile kalmadı

Kendi sesini bile duyamayan bir zavallı

Nereye gidebilir ki, gidemedim

Ama düşmeyi iyi biliyordum ve meyilliydim

Çünkü bir umuttun bana el verecek.

O kadar az kaldım ki

Herkesin katiliyim kendinin bile

Ne izaha hacet

Ne de bir hakim var bedel ötecek

Yılgınlığın daniskası ve yalnızlığın alası burası

Ben kovulmuş ademim

Ey ellerinde elma kokusu

Ve kovulmuşluğumun bedeli havvam neredesin?

O kadar çaresizim ki

Gel kurtar beni bu kasvetli rüyadan

Bağışlanmak adına İbrahim de olurum İsmail’de

Ucu sivri bir bıçak boynumu ayırdığında gövdemden geçecekse bu azap

İbrahim’im ol gel

Gücüm yok başımı kaldırmaya

Ne de yüzüm var ellerimi açmaya

Çaresiz ve çok az kalmışım.