Kaderin Kederinde | Raşit Başdağ

Bu şehirde yaşadığın geliyor aklıma

Ve pulsuz mektuplar…

Dinmiyor kader, peşimde keder

Nasipsiz talihler döküldü kiremitlere

Kuşlar da gelmedi

Getirmedi bir şey turnalar

Yalnız bir sevda kaldı arsız hatıralar

Çok sürmedi hatırlar

Kesilmiş ağaçlarla bekliyor yeryüzüm

Gövdesinde yazılı aşklar kadar eski yüzüm…

Ve biz düşmüşlüğüz.

Düşünmüşlükten uzak düşkünlüğüz.

Metropollerin tortusu ile kaldık

Yalnız bir veda akşamında düş/müşüz, üşümüşüz

Beklemekle biterken ömrümüz

Zaman isteyecek kadar körüz

Yeni fark ettim

Kime ne yaşamamdan gidenlerin ardı sıra

Yalnız bir nefes dudaklarda yaralar yarıp kaçmış

Fırlayıp dağlar yıkmış

Yalnız bir ah

Saatlerle beraber geç kalmışların cenaze töreninde ağlamış, ağlamış…

Alıngan suretimin bir yası var

Yarınlarından kaçtım güneşlerle beraber

Islık çalan rüzgar hemencik tanıyacak göz/altılarımı

Yalayacak tenimi tarihsel düşsüzlükler

Kırılgan kimliğimde yazacak sahte kavgalar, adlar, vatanlar

Ayaklarımda, aklımda, vicdanımda zincirler var!

Biliyor musun burada salt bir hüzün var

Duyuyor musun?

Burada ölüm var ve

Ben seni çok özlüyorum…